نميدونم  چرا  هرچه  دوست دارم  مطالب سياسي را دنبال  نكنم (  چون  واقعا  عصبي ميشوم )‌ و در عوض  فيلم  نگاه  كنم  و يا  شعر بخونم و ...
  باز  ناخود آگاه  سر از سايتهاي سياسي  در مي آورم  و  وقتي  متوجه  مي شوم  كه  چندين  ساعت  تو  اين  سايتها  لول خورده ام  .

واقعا  تو اين  ديار  آدم  غير سياسي هم  پيدا  ميشه ؟

بنابر اين  آلودگي را  به  آخر  مي رسونم  و  من هم  نظرم  اين طوري بيان  ميكنم  :

آي ايرونيها تا  مغز استخون سياست زده  حداقل به  احمدي نژاد  راي  نديد  .

دوباره روزگار وصل

« غريبم ، قصه‌ام چون غصه‌ام بسيار .
سخن پوشيده بشنو :

اسب من مرده ‌ست و اصلم پير و پژمرده‌ست ،
غم دل با تو گويم ،  

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .   اي هياهوي پر از شادابي غمناك !
  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  منم  كه پر شدم از خالي تو  اي غمين بانو .

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  من آنم ، آن غريبه ، آشناي روز قبل تو

و شاید عاشقی سرگشته ی کوه و بیابانها
سپرده با خیالی دل
نه ام ز آسودگی آرامشی حاصل
نه ام   پیمودن دریا و کوه و دشت و دامانها

غریبی، بی نصیبی ، مانده در راهی
پناه آورده سوی سایه ی سدری
ببنیش ، پای تا سر ، درد و دلتنگی ست

من آن كالام را دريا فرو برده
گله‌م را گرگها خورده
من آن آواره‌ي ِ اين دشت بي‌فرسنگ .
من آن شهر اسيرم ، ساكنانش سنگ .
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .ولي گويا دگر اين بينوا صحرا كه بايد دخمه‌اي جويد .
دريغا دخمه‌اي درخورد اين تنهاي بدفرجام نتوان يافت .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  دگر باره هياهو دخمه ام  گرديد .
كجائي اي حريق ؟ اي سيل ؟ اي آوار ؟
اشارتها درست و راست بود ، اما بشارتها ،
ببخشا گر غبارآلود راه و شوخگينم  !

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  ليك ،‌آنگه  كه طلب كردي  زمن  بخشش
درخشان چشمه پيش چشم من خوشيد .
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  هياهويي وجودم را دگر باره  فرا بگرفت ،

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  وصدها بل هزاران پرسش و  اندوه و درد و آه

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  چرا من  ؟  چرا  تو ؟  همان پرسش   كه  از اول سوالت بود

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  جوابي هم  نبود  در پاسخش جز اين:

.  .  .  .  .. . .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .    "غريب هايي كه هستند آشنا بي منطق و برهان "  

« سخن بسيار يا كم ، وقت بيگاه‌ست .
نگه كن ، روز كوتاه‌ست .
هنوز از آشيان دوريم و شب نزديك .
شنيدي قصه‌ي ِ اين پير مسكين را

.  .  .  .  .. . .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .    شنيدم قصه ات زيباي غمگين شاد
بگو آيا تواند بود كه ما را رستگاري روي بنمايد ؟
كليدي هست آيا كه تواند اين طلسم بسته بگشايد ؟ »

.  .  .  .  .. . .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .    بلي ، آري ، نعم ، يا ، يس ،... و شايد با زبان بي  زباني  

.  .  .  .  .. . .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .    باز هم فرياد مي دارم :  

پس از اين كوه تشنه، دره‌اي ژرف است ،
در آن وادي خشك و تار و تنها ، چشمه‌اي روشن .
ازينجا تا كنار چشمه راهي نيست .
چنين بايد هياهويم  در آن چشمه بشويد تن .
غبار قرنها دلمردگي از خويش بزدايد ،
اهورا ، وايزدان ، وامشاسپندان را
سزاشان با سرود سالخورد نغز بستايد ،
پس از آن هفت ريگ از ريگهاي چشمه بردارد ،
در آن نزديكها چاهي‌ست ،
كنارش آذري افروزد  ، و آتش را نمازي گرم بگزارد ،
پس آنگه هفت ريگش را
بنام و ياد اين صحرا  و ديگر هم ره هانش  در دهان چاه اندازد .
ازو جوشيد خواهد آب .
و خواهد گشت شيرين چشمه‌اي جوشان .
نشان آنكه ديگر برخاستش بخت جوان از خواب .
.  .  .  .  .. . .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .    و آنگاه

دو دلجو مهربان با هم
 دو غمگین قصه گوی غصه های هر دوان با هم
خوشا دیگر خوشا عهد دو جان همزبان با هم

نوازشهای این آن را تسلی بخش
تسلیهای آن این نوازشگر

بگو با مهربان خویش درد و داستان خویش

                 تواند باز بيند روزگار وصل ،
                    تواند بود و بايد بود

. كاش  ...................................

كاش  عاشق بشوي
...............زندگي را ديدن با دو چشمان قشنگ عاشق
........................ وه چه زيبا تر و پر احساس است .

كاش عاشق بشوي
...................... تا در آن عشق بلند، خستگيهاي ره طولايت ،
 ..........................و دل غمزده ات
................................. به نسيمي كه نياز است  تو را ،رهنمونت گردد

كاش عاشق بشوي
....................و بماني در عشق ، و بخواني با عشق
..........................و در آن  گاه  كه سرمست  شدي  زآن عشقت
                             مرا  نيز گهگاهي بياد آري و ،
.................................كه بلي
 ..................روزگاري  من ودل  ساكن  كويي بوديم  ؟

كاش ؟!

من قطعه ای کم دارم.

و شاد هم نيستم .

پس دوباره راه افتاده ام ،

وبه جستجوی گم شده ام.

سرگردان وحيران

و آواز می خوانم:

                                  می گردم، می پویم

                                گم شده ام را

                                   می جویم.